อาชีวศึกษา: รูปแบบเยอรมัน
เป็นเวลาหลายปีแล้วที่เยอรมนีพยายามแบ่งปันประสบการณ์ด้านบวกในการใช้รูปแบบ “อาชีวศึกษาคู่” กับประเทศไทย ซึ่งเริ่มต้นจากการริเริ่มหลักสูตรอาชีพขั้นพื้นฐาน และพัฒนาสู่การสนับสนุนหลักสูตรระดับปริญญาตรีและต่อยอดสู่การศึกษาและวิจัยระดับปริญญาโทและเอก โดยมีความคิดให้ทั้งสองฝ่ายได้รับประโยชน์ กล่าวคือ ผู้เรียนฝ่ายไทยสามารถเชื่อมโยงทฤษฎีและการปฏิบัติได้ดีขึ้น ในขณะที่องค์กรเยอรมันได้บุคลากรที่มีคุณภาพมาทำงานในองค์กรของตน
ตัวอย่างเริ่มแรกของความร่วมมือนี้ ได้แก่ การสร้างโรงเรียนเทคนิค (โรงเรียนเทคนิคไทย-เยอรมัน) ขึ้นที่บางซื่อ เมื่อปี พ.ศ. 2502 ด้วยหลักสูตรมุ่งเน้นการปฏิบัติและมาตรฐานการศึกษาสูงทำให้ผู้จบการศึกษาจากโรงเรียนนี้ สามารถสร้างชื่อเสียงและมีความก้าวหน้าทางอาชีพการงานเป็นอย่างดี โครงการความร่วมมือนี้ประสบความสำเร็จอย่างมากจนพัฒนากลายเป็นมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือในเวลาต่อมา โดยมีเป้าหมายเพื่อตอบสนองความต้องการบัณฑิตด้านวิศวกรรมในประเทศไทย
ผู้รู้จักระบบการศึกษาไทยและเยอรมันย่อมรู้ดีว่า ทั้งสองประเทศมีแนวคิดและบริบทที่ต่างกันมาก จึงไม่น่าแปลกใจที่การอภิปรายเพื่อหาแนวทางที่ “เหมาะสม” ยังดำเนินต่อไป สิ่งที่น่าสังเกตคือ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2551 ประเทศไทยได้ออกกฎหมายอาชีวศึกษาโดยเฉพาะขึ้น และตั้งแต่ปี พ.ศ. 2553 เกิดข้อตกลงที่เรียกว่า ข้อตกลงความร่วมมือระหว่างสำนักงานคณะกรรมการอาชีวศึกษา สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ (กรุงเทพฯ) และสถาบันอาชีวศึกษาแห่งเยอรมนี (บอนน์) โดยวิทยาลัยเทคโนโลยีในประเทศไทยเป็นตัวแทนเครือข่ายอาชีวศึกษาและการพัฒนาครูในภูมิภาคเอเชียตะวันออกซึ่งเยอรมนีริเริ่มขึ้น การพัฒนาอาชีวศึกษาจึงเป็นสาขาความร่วมมือที่มีอนาคตสดใสอีกสาขาหนึ่ง